De Aap uit de mouw

No I'm not colorblind, I know the world is black and white.

Drie hele mooie weken in Indonesië

image

Eindelijk kan ik schrijven over de afgelopen drie weken. De drie weken die voor mij de mooiste weken van Indonesië waren, misschien wel de mooiste drie weken van het afgelopen jaar. Zij en Sanne verdienen het om er een verhaal over te vertellen. Misschien anders dan normaal, wat persoonlijker, maar wel de moeite waard om te lezen.

Negen november 2013, eindelijk was het dan zo ver. Na drie en een halve maand zonder elkaar kon  ik eindelijk Sanne weer zien. Echt zien en niet via FaceTime. Godzijdank is de technologie er, maar op een gegeven moment hadden we het alle twee zo gehad met FaceTime!

Steeds dat inplannen van wanneer je elkaar kan zien, dat gehaper van het beeld, de stemmen die vervormd zijn. Als je zolang van elkaar gescheiden bent kan het twee kanten opwerken: Je komt er sterker uit, of je faalt. Ik heb om me heen gemerkt dat er heel veel relaties zijn gesneuveld en ik ben zo blijf dat wij ondanks FaceTime en het tijdsverschil nog zo goed gaan.

Negen november stond vooral in het teken van veel stress. Ik was ‘s ochtends al aangekomen in Jakarta en was al ingecheckt in het hotel. Toen ik weer terugreed naar het vliegveld stond ik ongelooflijk vast in de file dus ik was doodsbenauwd dat het vliegtuig eerder zou aankomen dan ik. Daar aangekomen zou het vliegtuig pas driekwartier na mijn aankomst landen dus al de stress was voor niks. Echter kwam daar een volgende probleem bij: Bij welke gate sta ik en bij welke komt Sanne aan? Ik stond netjes bij terminal 2, maar er stond a) nergens aangegeven waar welke gate is en b) nergens welk vliegtuig bij welke gate land. Jakarta heeft een verschrikkelijk vliegveld! Bovendien kwam het vliegtuig opeens een half uur te vroeg, waardoor ik niet meer wist of ik hem had gemist ja of nee. Ik had het hotel gevraagd of ze Sanne achter de gate wilden opwachten zodat zij haar konden helpen met de bagage, maar ook hen had ik nog niet gezien.

Na een hele tijd bij de gate te hebben gewacht, steeds kijkend naar mensen met het gele papiertje met “KLM: Cabin Bagage” op hun bagage, kwam daar opeens een medewerker van het hotel en daarachter Sanne! Na al die tijd weer samen in een stad van 10.000.000 mensen. De twee dagen in Jakarta hebben we weinig meer gedaan dan de jetlag van Sanne tackelen en in de spa van het hotel gezeten.

Maandag kwamen we aan in Yogyakarta, waar ik San gelijk een rondleiding heb gegeven in Yogyakarta. Het verkeer was, net zoals voor mij de eerste keer, erg wennen. De tweede dag hebben we rondgestruind over Malioboro en de volgende dag zaten we in het vliegtuig richting Bali! Onze vlucht ging om 05:50AM, dus dat betekende om 04:00 uit bed.

image

Een vroege vlucht betekent ook relatief vroeg aankomen, dus waren we al met al om 10:00 in Sanur, waar we de boot namen naar Nusa Lembongan. Deze vertrok precies om 10:00 en om 11:00 zaten we beide aan een Bintang in onze eigen villa met privé zwembad op Nusa Lembongan! De villa had Sanne in Oktober gevonden via booking.com en hij was simpelweg perfect. Voor IDR 2.500.000 (€150,-) hadden we voor vier dagen een villa met twee slaapkamers, twee badkamers en een privézwembad. Mochten Sanne en ik elkaar zat worden konden we altijd nog apart slapen… Bij de prijs inbegrepen zat ook een hulpje (à la Pak in Yogyakarta) die werkelijk waar alles voor ons deed. Van Scooters verhuren tot Bintang halen en reserveringen maken in een restaurant.

Nusa Lembongan was misschien wel het mooiste eiland dat ik tot dusver heb gezien. Tuurlijk, Karimunjawa (eilandengroep boven Java) was mooier, maar dat kwam omdat het ongerepter was. Dit eiland was van zichzelf prachtig en had ook alle voorzieningen die je uit het westen gewend bent. Om maar een voorbeeld te noemen: In Op Karimunjawa ging overdag de stroom eraf…

Anyway, de vier dagen op Nusa stonden in het teken van vooral niks doen en van elkaar genieten. We hebben wat rondgereden, hebben verschillende strandjes  als Dream Beach en Mushroom Beach bezocht en een kijkje genomen op Nusa Ceningan, naast Nusa Lembongan. Deze zijn doormiddel van een houtje touwtje brug aan elkaar verbonden. De sfeer op het eiland was heerlijk relaxt en daar hebben wij ons dan ook zoveel mogelijk aan gehouden! We gingen eten wanneer we honger hadden, de ene keer om 17:30 en de andere keer om 21:00. Bintang was een vereiste en whisky een must. Nusa Lembongan was heerlijk en we hebben genoten! Na vier dagen zat het er helaas op en ging de reis door naar Kuta, Bali.

Bali

Na vier dagen zat het er helaas op en ging de reis terug naar Bali, ditmaal naar Kuta. Hier kwamen we eigenlijk te vroeg aan, maar gelukkig was onze hotelkamer al gereed. De eerste dag hebben we voornamelijk onze spullen uitgepakt en over de boulevard bij Kuta Beach gestruind. Ik wist niet wat ik zag. Tweeënhalve maand lang zat ik in Yogyakarta op Java en nu op Bali merkte ik echt het grote verschil tussen Javanen en Balinezen. Balinezen zijn zoveel levendiger en vrolijker vergelijken met Javanen. Natuurlijk heeft dat ook te maken met het toerisme, maar toch. Het verschil is duidelijk te zien.

image

                ’s Avonds gingen we uit eten en ook daar merkte ik grote verschillen met Yogyakarta. Is het in Yogyakarta lastig om goed westers eten te vinden (Op Mediterranea na uiteraard), hier werd je er mee doodgegooid. We besloten om Mexicaans te eten en daarna door te gaan naar Havana’s, wat later onze ‘stamkroeg’ werd. Havana’s is soort van eetcafé compleet in de stijl van Cuba. Overal hangt Fidel Castro en de vlag van Cuba is op de voorgevel geschilderd. Het eten is er geweldig en de cocktails zijn top, verder is er live muziek waarbij er de salsa wordt gedanst. Mocht je ooit naar Bali gaan: Ga naar Havana’s! Zit vlak achter Popey Lane, de straat die parallel loopt aan Jalan Legian.

Twee dagen later gingen we erop uit met de scooter, waarbij we voornamelijk aan de westkust wilde blijven. We begonnen naar het zuiden te rijden en daar kwamen we bij Jimbaran aan. Jimbaran is voornamelijk voor de wat rijkeren onder ons: Het Four Seasons, Intercontinental, Ayana Resort en uiteraard het Ritz Carlton hebben er allemaal hun stekkie. Wij, gefascineerd door mooie hotels en resorts, vonden het geweldig om al die enorme complexen te zien. We streken neer bij een café van het Four Seasons aan de baai van Jimbaran en waren het er eigenlijk wel over eens dat we lekker zaten. Het uitzicht over de Jimbaran baai was geweldig en het eten was goed. Tussendoor stonden we nog even met z’n tweeën midden in een rode mierennest, maar dat kon het uitzicht niet verpesten. Jeukte wel een beetje.

Na een hapje en flink wat drankjes vertrokken we weer naar het noorden toe, om nog even Seminyak en Legian te bewonderen. Het plan was om nog door te rijden, maar nadat we aan waren gehouden door de politie hadden we er niet meer zo zin in. In Indonesië heb je officieel een Internationaal rijbewijs nodig, heb je dit niet dan kost het je $50,-. Ik vond (en vind) het onzin en geloofde er wel in dat ik niet gepakt zou worden. Mooi wel! Het leven als een bule (blanke red.) blijft lastig, je wordt er altijd uitgepikt: De corruptie op Bali is enorm en de politie agenten krijgen een groot aandeel in de $50,-.

Nadat ik wat kleine Indonesische woordjes brabbelde (Ma Kasih, Sama sama, satu, dua, tiga, enpat, lima) vroegen ze wat ik deed. Ik hield het er maar op dat ik studeerde in Yogyakarta en dat we de tempels wilde vergelijken met die van Bali. De agent vond het allemaal geweldig en besloot om de boete maar te laten varen. Prachtig! Toch wilden we niet nog een keer het risico nemen dus besloten we om 17:00 dat het mooi was geweest.

 image

De avonden op Bali waren simpelweg geniaal. Het was voor mij zolang geleden dat ik normaal een drankje kon doen ’s avonds. In Yogyakarta hebben we dat gewoon niet. We hebben de huisfeestjes, Oxygen Free voor de gezellige drankjes en Boshe en Republic voor het ‘uitgaan’, maar dan houdt het weer op. Nou, die beperking in keuze had je niet op Bali hoor! Eerst even naar de Espressobar: een soort Australische kroeg waar een live band z’n repertoire van covers van  ZZ Top, Pearl Jam, Nirvana en de Rolling Stones liet horen. Vervolgens gingen we door naar Bounty, een club waar je een cocktail van een liter kon halen, die werd ingeschonken in een sport bidon. Geweldig! We sloten de avond af in de nummer één club van Bali: Skygarden. Wat een heerlijke tent is dat! De club heeft vier verdiepingen, wij waren voornamelijk op de bovenste te vinden. De muziek en de sfeer waren ontzettend goed. Het was ook fijn dat ons hotel zo’n vijfentwintig meter van Sky Garden lag. Rollend naar huis dus…

Wanneer je op Bali verblijft, kan je natuurlijk niet zonder souvenirs naar huis. Bali zal wel blij zijn met ons en onze familie ook. Wat hebben wij ongelooflijk veel spullen gekocht. Elke keer ging het precies hetzelfde bij de verschillende tentjes. Sanne en ik liepen de zaak binnen, de “very good price” kreten negerend, en zagen dan iets wat wij wel leuk vonden. Sanne vroeg dan de prijs en vervolgens, na het noemen van de prijs, rollen met de ogen om snel aanstalten te maken om weg te lopen. Ik noemde vervolgens 1/3e van de prijs en ging de discussie aan. Sanne gooide er wat diepe zuchten doorheen en uiteindelijk gingen we met maximaal de helft van het eerder genoemde bedrag naar huis. Zo hadden we een tas gekocht voor IDR 190.000 terwijl ze er IDR 500.000 voor vroeg en hebben we voor drie polyester Sarongs betaald en er een gratis handgemaakte Balinese Sarong bij gekregen. Verdere details ga ik nog niet geven, mijn familie weet nog niet wat ze krijgen aan cadeautjes.

Natuurlijk bleven we niet alleen in Kuta! We hadden een nummer gekregen van Victor en Jimmy van Wayam, een Balinees die met zijn auto het eiland kon laten zien. Dit is goed geld verdienen in Bali: Met je eigen auto toeristen het eiland laten zien. Wayam vertelde dat hij altijd $200,- opgeeft aan inkomen per maand voor de belastingdienst, maar zei ook dat hij zijn Kijang van $38.000,- in vijf jaar had afbetaald. Reken maar na mensen!

image

We begonnen de reis met de olifanten. Zowel Sanne als ik hebben altijd al eens op een olifant willen zitten. Echter bleek na 10 seconden al dat ik totaal niet geschikt ben om op een olifant te zitten. Ik ben niet wagen-, boot-, vliegtuig- of trein-ziek, maar een olifant zorgde er na tien seconden al voor dat ik kotsmisselijk was. Fijn! Leverde wel hilarische filmpjes op… Het was wel een hele leuke ervaring en we zijn zeker blij dat we het gedaan hebben.

De reis werd voortgezet naar een aantal tempels van het Hindoeïsme wat wel heel interessant was om te zien. Vooral de enorme hoeveelheid goden die de Hindoes hebben verrasten ons. Ik dacht altijd dat het Hindoeïsme alleen goden had voor de (destijds) vier elementen. Blijkbaar niet goed opgelet bij godsdienst vroeger… Anyway, na even een stop om wat te drinken gingen we door naar Goa Gajah, ook wel bekend als de Elephant Cave. Deze grot staat bekend om zijn uitgehakte figuren die demonen moeten voorstellen. Binnen in de tempel was er net een  ‘offer’ gebracht, maar verder was er in de grot weinig te zien. Bij het lopen naar beneden waren we nog even gestopt bij een waterval om wat foto’s te maken. Je bent toerist of je bent het niet! De vallei was heel erg groen door de vele bomen. Daardoor was het ook ongelooflijk klam en kwamen we met zweet tot onze bilnaad terug bij Wayam.

Wayam stelde voor om even te lunchen, en zoals elke andere toerist op Bali die een tour tocht heeft over het eiland, zijn we gestopt bij het restaurant dat uitkijkt over de rijstvelden. Het was mooi om te zien en ze waren net bezig met het verbrandingsproces wat komt kijken bij het oogsten van rijst. Zoiets maakte we op. Als ze hadden gezegd tegen me dat ze een kampvuur aan het maken waren had ik het ook geloofd! Ik zat immers in m’n toeristen rol. Na een heerlijke lunch zijn we doorgegaan naar de rijstterrassen. Tussendoor reden we nog door Ubud heen en liet Wayam ons de verschillende ‘wijken’ zien. Zo had je een hout-wijk, waarbij de Balinezen massaal aan het houtbewerken waren geslagen. De één verkocht een stoel, de buurman verkocht weer een bureau and so on. Overal waar je keek waren producten van hout. Dit zelfde gold voor de zilver-wijk, waar overal waar je keek zilver werd aangeboden. Grappig om te zien!

 image

We eindigden zoals gezegd bij de rijstterrassen en dit was ongelooflijk mooi om te zien. We keken uit over een enorme vallei van rijst terrassen waarbij we ondertussen wel wanhopig werden aangeklampt door Indootjes die maar wat graag wat wilde verkopen. Tsja, het blijft Bali he. Bij het naar beneden lopen kwamen we nog een mannetje tegen die rijst in grote manden aan het dragen was. Hij leek heel erg op de oom van Sanne, Hans, dus hadden we hem even op de foto gezet. Uiteraard wilde hij er geld voor, want nogmaals, het blijft Bali. Na het weer teruglopen naar boven waren we uitgeteld van de vermoeide dag en besloten we om rechtstreeks terug te gaan naar het hotel. Het was leuk om Bali van deze kant te zien.     ’S Avonds hadden we zoiets van, we willen nog niet weg, waarom boeken we niet bij? Voor IDR 400.000 hebben we onze beide vliegtickets omgeboekt en ook het hotel was zo geregeld. Bali, je bent nog niet van ons af!

De laatste dagen wilden we vooral slijten op het strand: Surfen! We twijfelden heel erg tussen een local aanspreken of het via de officiële weg te doen. Uiteindelijk hebben we voor het laatste gekozen en hadden we drie uur privé les. Vooraf had ik een erg grote mond waarbij ik het allemaal vergeleek met snowboarden en dat het mij dus allemaal wel gemakkelijk zou gaan. Toen ik in het zwembad lag om te oefenen met balans houden kwam ik daar toch mooi even op terug.. Het blijkt lastiger dan gedacht!

Na vijftien minuten stuntelen in het zwembad van het Hard Rock Hotel, tot groot plezier van de rest van het hotel, mochten we het gaan proberen in de oceaan. Tot mijn grote verbazing –en die van de leraar- stond ik de eerste keer gelijk soepel op m’n board! Zodra je staat is het identiek aan snowboarden dus voor mij zat de grootste uitdaging in het houden van balans en het timen van het opstaan. Zoals het altijd gaat met mannen, werd ook ik overmoedig en ging ik te grote golfen pakken. Moeder natuur strafte me gelijk af en ik werd genadeloos over de bodem meegesleurd door de golfen. Tsja.

Ook Sanne ging hartstikke goed en stond al vrij snel op het board. Sanne was iets minder overmoedig dan ik en kon beter inschatten of ze een golf aan kon of niet. Ik had niet verwacht dat Sanne zo snel op der board stond! Zo blijkt achteraf dat we toch een goede keuze hadden gemaakt door een officiële les te nemen, waarbij we eerst gingen oefenen met balans houden in het zwembad. Ik opperde al voorzichtig dat snowboarden ook iets voor haar is, hopend dat ze mee wilt op wintersport, haha.

Om ons jubileumpje van een jaar samen te vieren, nam ik Sanne mee naar het Ayana Resort op Jimbaran. Nadat we hadden genoten van onze favoriete keuken: De Italiaanse, gingen we door naar de beroemde bar van het Ayana Resort: De Rock Bar. Dit is een wereldberoemde bar welke is uitgehakt in de rotsen. Om er te komen stap je in een kabelbaan welke je vijftig meter over de rotsen naar beneden brengt. Indrukwekkend! Het mag dan wat kosten, maar het trok een groot aantal toeschouwers aan. Ik heb er na drie maanden eindelijk een Belgisch ‘speciaal-biertje’ gedronken: Een Hoegaarden blond. Niet zo bijzonder als een Kwak of een Straffe Hendrik, maar om dat te drinken in Indonesië was voor mij speciaal genoeg. Na nog even nagenoten te hebben van het vuurwerk was het tijd om terug te keren naar ons hotel in Kuta, maar wel met de woorden: “Als we nog terugkomen naar Bali gaan we naar dit resort”. En dan voor de villa van $8.000,- per nacht. Dromen mag altijd!

Helaas komt er aan al het moois ook een einde. Na terugkomst in Yogyakarta hadden we nog twee dagen, waar we hebben gegeten bij Mediteranea, de favoriet van Yogyakarta. Dit restaurant is onder de hoede van Kamil, een Fransman. De keuken is fantastisch en helemaal zoals je gewend bent van de Fransen. De volgende dag ging ons vliegtuig naar Jakarta, waar we nog twee nachtjes verbleven voor Sanne vertrok. We wilden toch nog wat zien van de hoofdstad, dus hadden we een hotel geboekt vlakbij het oude gedeelte van Jakarta. Met onze hotelkamer op de zeventiende verdieping hadden we een geweldig uitzicht!

 imageimage

Jakarta is vooralsnog de meest vieze stad waar ik ooit ben geweest en naast Batavia Stad is er dan ook vrij weinig te beleven. Toch was het erg interessant om Batavia stad te zien en de Nederlandse invloeden te ontdekken. Als je dan ziet wat wij Nederlanders 400 jaar geleden hebben bewerkstelligt, is het doodzonde dat de regering van Indonesië (of de gemeente Jakarta) het zo heeft laten verpauperen. De Curaçao-achtige huisjes waren allemaal ingezakt en de oorspronkelijke grachten waren nu een bron van afval en ellende. Zo zonde! Het was leuk om over onze geschiedenis te lezen in de verschillende musea, ook al waren wij meer het middelpunt dan het museum zelf: Overal waren Indootjes die foto’s aan het maken waren, met ons op de foto wilde, ons wilde aanraken of nieuwsgierig waren wat wij hier kwamen doen. Inmiddels waren we daar wel aan gewend, maar dat we op een gegeven moment tien keer achter elkaar op de foto moesten was wel teveel van het goede!

De laatste avond hebben we doorgebracht met een hoop Bintang en room-service. De stad kon ons gestolen worden! Afscheid nemen is kut, altijd, maar we hebben een toptijd gehad! Geniet, vooral van elkaar en zo nu en dan van Indonesië. Sanne, ik heb het ontzettend naar m’n zin gehad en ik hoop dat je Indonesië een mooie ervaring vond. Ik ben je heel erg dankbaar dat je het ervoor over had om zover te reizen en me te komen bezoeken. Je bent lief en ik kan niet wachten tot ik je weer zie.

Ik hou van je

1.4.3.

image

 

 

 

 

 

Ook dit is genieten. #Glenlivet12 #Lembongan  (at Lembongan Island) View high resolution

Ook dit is genieten. #Glenlivet12 #Lembongan (at Lembongan Island)

Photographed by Laurens van Haagen
Canon EOS 550D | 18-200mm View high resolution

Photographed by Laurens van Haagen

Canon EOS 550D | 18-200mm

Ultralite Powered by Tumblr | Designed by:Doinwork